อิทธิพลของกรอบความคิดในฐานะตัวแปรกำกับ ที่มีต่อความสัมพันธ์ของสมรรถนะทางดิจิทัล และประสิทธิภาพ

Abstract

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอิทธิพลของสมรรถนะทางดิจิทัลที่มีต่อประสิทธิภาพการทำงานในยุคดิจิทัลของบุคลากรในองค์กรธุรกิจไทย และเพื่อศึกษาบทบาทการเป็นตัวแปรกำกับของกรอบความคิดที่มีต่อความสัมพันธ์ระหว่างสมรรถนะทางดิจิทัลและประสิทธิภาพการทำงาน การวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ เก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างบุคลากรในองค์กรที่มีการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในประเทศไทย จำนวน 400 คน เครื่องมือวิจัยเป็นแบบสอบถาม สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูลประกอบด้วย การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ และเทคนิค PROCESS Macro ผลการวิจัยพบว่า สมรรถนะทางดิจิทัลมีอิทธิพลเชิงบวกต่อประสิทธิภาพการทำงานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) โดยเฉพาะด้านความปลอดภัยทางดิจิทัลและการแก้ปัญหาด้วยเทคโนโลยี นอกจากนี้ กรอบความคิด (Mindset) ทำหน้าที่เป็นตัวแปรกำกับชนิดกึ่งหนึ่ง (Quasi Moderator) อย่างมีนัยสำคัญ (p=0.002) ชี้ให้เห็นว่าบุคลากรจะแสดงประสิทธิภาพสูงสุด เมื่อมีสมรรถนะทางดิจิทัลควบคู่กับกรอบความคิดแบบเติบโต โดยโมเดลอธิบายความแปรปรวนได้ถึงร้อยละ 90.1 (R²=0.901) ผลการวิจัยชี้แนะว่าองค์กรควรพัฒนาความสามารถทางดิจิทัลควบคู่กับการสร้างสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการมีกรอบความคิดแบบเติบโต เพื่อยกระดับความสำเร็จในการปฏิบัติงานได้อย่างยั่งยืน