การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างระดับความเค็มของน้ำเสียกับประสิทธิภาพ ในการบำบัดความสกปรกของน้ำในรูปบีโอดี ของระบบบำบัดน้ำเสียแบบแคส

Abstract

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิภาพการบำบัดน้ำเสียในรูปของบีโอดีของระบบบำบัดน้ำเสียแบบแคส ที่มีระดับความเค็มที่แตกต่างกัน โดยใช้ข้อมูลย้อนหลัง 5 ปี จากโรงควบคุมคุณภาพน้ำ     ช่องนนทรีของกรุงเทพมหานคร ในการวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลอง โดยจำลองระบบบำบัดน้ำเสียแบบแคส (Cyclic Activated Sludge System: CASS) และใช้ตัวอย่างน้ำเสียชุมชนจากโรงควบคุมคุณภาพน้ำช่องนนทรี ร่วมกับการทดลองน้ำเสียสังเคราะห์ ภายใต้ระดับความเค็ม 0.2, 2, 4, 6, 8 และ 10 กรัมต่อลิตร และควบคุมค่า MLSS อยู่ระหว่าง 3,000–6,000 มิลลิกรัมต่อลิตร การรวบรวมข้อมูลถูกเก็บจากตัวอย่างการทดลองทั้งหมดจำนวน 30 ชุด เพื่อนำมาวิเคราะห์ประสิทธิผลการบำบัดบีโอดีในแต่ละระดับความเค็ม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ คือ ค่าเฉลี่ย ค่าต่ำสุด ค่าสูงสุด ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการศึกษาข้อมูลย้อนหลัง 5 ปี จากโรงควบคุมคุณภาพน้ำช่องนนทรี พบว่า ความเค็มของน้ำเข้าระบบมีค่าสูงในช่วงฤดูแล้งและมีอิทธิพลจากน้ำทะเลหนุนสูง ผลการทดสอบสมมติฐานจากการทดลอง พบว่า ระดับความเค็มที่เพิ่มขึ้น มีผลต่อประสิทธิภาพการบำบัดบีโอดีลดลง